Você vai MORRER!

No início do ano nosso sotero Ramon Argolo escreveu um texto intitulado “A finitude é um grande dilema”. Nele foi feita uma reflexão sobre como a questão da morte foi apagada com o capitalismo e como este tema é evitado de ser falado. E foi justamente a partir desse texto-incentivo que resolvi falar sobre a morte e o morrer. Destaco que quando falamos de algo, ele ganha forma e somente assim podemos trasnFORMAr o sentido do que já trazemos em nós.
A morte geralmente é sinônimo de medo, superstição, tristeza, depressão e fim. Em um contexto social onde estar feliz e de bem com a saúde é algo divulgado o tempo todo em redes sociais e na mídia diversa, falar sobre morte é bizarro. Alguns falam que é agorento, outros que quem fala deste assunto deve ter uma vida triste e/ou esquisita e outros ainda que não vale a pena perder tempo falando da morte, pois “a vida está aí para ser vivida”.
Sim, a vida é para ser vivida! Mas falar sobre a vida sem mencionar a morte é no mínimo uma negação. Até porque uma só existe porque ao outra está presente. Quando nascemos já se inicia o cronômetro rumo ao fim. Sim, vamos morrer! Haverá um corte em algum momento. Falar sobre a morte é reconhecer que vivemos arrodeados de morte: guerras, violências, homicídios, suicídios, acidentes, doenças terminais, etc. Não enxergar isso é assumir uma certa alienação, é também negar que um dia se vai morrer.
A morte vem sendo banalizada e silenciada ao longo dos tempos. Antes o processo do morrer era familiar: a pessoa era velada em casa, o corpo estava presente, os vizinhos sabiam e participavam, havia uma normalidade na morte. Aqui falamos antes do século XVIII, quando inclusive, morria-se muito, pois a medicina estava longe dos seus atuais avanços. Com a chegada dos cemitérios, até por uma questão de higiene, a morte é afastada do reduto familiar. Ela é terceirizada e capitalizada. Vale lembrar que ainda encontramos este hábito de velar o corpo em casa nos interiores, onde o carro de som avisa quem faleceu.
Hoje acompanhamos o mercado da morte: maquiagens para os defuntos, caixões caríssimos, cemitérios paradisíacos, compra de terrenos que custam verdadeiras fortunas. Morrer passou a dar trabalho e custar alto! A morte foi banalizada. É importante lembrar que o advento dos hospitais retira o tratamento da pessoa adoentada de dentro de casa, da proximidade com a família. Esta tantas vezes vai morrer sozinha em uma UTI, sem ninguém conhecido ao seu lado, somente aparelhos e a equipe de saúde. Dali a pessoa é levada para o necrotério, que sempre fica em um espaço escuso do hospital e inicia-se os trâmites burocráticos.
Abalado pela pessoa que morreu, o enlutado precisa lidar com valores exorbitantes, pensar em papeladas diversas, avisar a inúmeros órgãos sobre o falecido, enfim, uma saga complicada e desgastante. Mas de tudo isso não se fala, não se sabe enquanto não se tem contato. A morte está ali, colada ao nosso dia a dia, mas fingimos que ela é uma falácia, ou melhor, “que nunca acontecerá com a gente”. Isto é bem pior, pois beira a prepotência, por vezes, não consciente.
Falar sobre morte é reconhecer inclusive, que é preciso planejá-la para não deixar quem fica com dívidas até a morte (risos). Tocar nesse assunto é aproveitar o que se pode da vida, reconhecer limites e a incapacidade humana de ser um Deus. Somos imortais, a finitude é o caminho, não há para onde ir, pelo menos até o momento. Aqui não falo de crenças que falam de outra vida, mas do fim do corpo que vivemos, da sua decrepitude.
Bom que temos visto a mídia e até a literatura cada vez mais falando sobre o tema, mesmo que ainda pouco. Há inclusive livros infantis. Esse assunto, inclusive, deve ser falado desde a infância tanto pela família, como pela escola. Naturalizar o assunto é preciso. Levar as crianças para enterros e velórios auxilia no reconhecimento de uma fragilidade humana e acima de tudo, da beleza que é a vida. Olhar para a morte é enxergar a vida. É escutar o tempo, é um chamado a nos ver como seres dependentes e nem tanto especiais como tantas vezes achamos ser.
Deixo aqui algumas dicas que auxiliam na ressignificação da morte:
TED: A morte é um dia que vale a pena viver | Ana Claudia Quintana Arantes: https://www.youtube.com/watch?v=ep354ZXKBEs
Livros: “A morte é um dia que vale a pena viver”, de Ana Claudia Quintana Arantes; “O Pato, a Morte e a Tulipa”, de Wolf Erlbruch e “Contos de Morte Morrida”, de Ernani Ssó. Os dois últimos infantis.
Filmes: “A sociedade da neve” e “Viva, a vida é uma festa” (infantil).
__________________________________


https://kubet.latino/ ban đầu mình cũng hơi lăn tăn kiểu mấy trang dạng này hay nhồi chữ với nhìn rối mắt, nên chỉ định lướt qua vài phút thôi, ai ngờ giao diện lại khá gọn và dễ theo dõi hơn mình tưởng, kéo xuống là thấy các khối nội dung tách rõ ràng chứ không bị dính thành một mảng dài khó đọc. Mình không đào sâu, chỉ xem cách họ trình bày tổng quan. Thấy họ có ghi kho trò chơi hơn 150 nên nhìn cũng “có số có má”, ít nhất là không cảm giác lèo tèo. Menu để vị trí dễ thấy nên chuyển mục không phải tìm. Nói chung vẫn giữ thái độ dè chừng thôi.…
PG55.PAGE có đáng đọc kỹ không? Mình thử vào với tâm thế hơi nghi ngờ, kiểu chắc lại trang giới thiệu dài dòng thôi, nhưng lướt vài phút thì thấy họ trình bày khá dễ chịu. Thông tin đặt theo từng khối riêng nên nhìn cái là biết đâu là phần nền tảng, đâu là đoạn nói về giấy phép hoạt động, không phải mò mẫm trong một mớ chữ. Mình cũng để ý họ có nhắc tới lưu lượng truy cập mỗi ngày khá cao, nghe thì cho biết vậy chứ mình quan tâm việc đọc có “trôi” không hơn. Kéo xuống thấy tiêu đề rõ ràng, đoạn văn cắt gọn, mắt đỡ mỏi (mình ghét kiểu dồn chữ…
https://sv368link.online mình lướt thử vì thấy bạn bè gửi, tưởng đâu rối mà vào lại thấy bố cục chia khối khá dễ nhìn. Mấy tiêu đề về link chính thức với ưu đãi được làm nổi bật nên không phải căng mắt tìm, kéo xuống là thấy ngay. Có đoạn nói về hoàn trả kiểu tính theo tổng thua lũy kế trong tuần, đọc cái hiểu luôn chứ không phải ngồi cộng từng trận, nên cảm giác họ viết cho người xem nhanh. Mình cũng thích kiểu chữ với khoảng cách dòng vừa phải, nhìn không bị “ngợp” như nhiều trang khác. Nói chung mình chỉ xem cách họ trình bày thông tin thôi, và phần heading đóng khung ở…
soicauxsmb.com hôm trước mình lướt thấy ai đó nhắc nên bấm vào nghía thử cho biết. Mình không đọc kỹ nội dung lắm, chủ yếu xem cách họ làm trang thôi. Cảm giác đầu tiên là giao diện nhìn khá nhẹ mắt, khoảng trắng vừa đủ nên không bị bí. Mấy phần thông tin được chia thành từng khối rõ ràng, nhìn lướt là biết đoạn nào thuộc mục nào, khỏi phải dò từng dòng. Mình cũng để ý cái menu đặt ngay chỗ dễ thấy nên chuyển qua lại nhanh, không kiểu phải bấm lui bấm tới nhiều lần. Nói chung nhìn đơn giản mà gọn, nhất là cách họ sắp xếp theo dạng khối cột nên kéo xuống…
https://siempreeslunes.com/ mình lướt vào vì thấy mọi người nhắc nhiều, kiểu tò mò xem trang này trình bày ra sao thôi. Không có thời gian ngồi đọc kỹ từng mục, nhưng nhìn tổng thể thấy họ chia nội dung theo khối khá dễ theo dõi, không bị rối mắt. Có đoạn giới thiệu về nền tảng giải trí trực tuyến và nhấn mạnh hệ sinh thái trò chơi phong phú, đọc qua là nắm được ý chính. Mình thử mở bằng điện thoại thì chữ và tiêu đề vẫn gọn, cuộn xuống mượt, không bị lệch bố cục hay phải phóng to thu nhỏ. Nói chung cảm giác “dễ tìm thứ mình cần” vì các heading kiểu “cổng game chính…